• Bevriezen

    4 juni 2024

    Het naderend onheil doet mij rillen, als of de lente plotseling overgaat in de winter. Het onheil kruipt langs mij heen en doet mijn bloed bijna bevriezen.

    Ik zou de wereld willen bevriezen. Alle slechtheid in de vriezer willen stoppen voor eeuwig. Alleen het goede, hoe saai ook, zou ik niet willen bevriezen.

    Het onheil knijpt mijn ratio tot moes. Ik wil ontsnappen, maar door de kracht van de wegsijpelende ratio raak ik verward. De hemel kleurt donker, alsof er een dreigend onweer nadert. De vogels vallen stil. Het leven in de stad verstard. Daarnaast waart er een razernij van domheid en indoctrinatie door het land. Het zwarte schaap is weer gevonden en probeert aan de razernij te ontsnappen.

    Ik probeer de slechtheid te pakken, maar door de kracht en snelheid daarvan lukt het mij niet. Mijn handen zijn niet snel en krachtig genoeg. Het lacht mij uit met een vreselijke valse lach. Het ontsnapt. Ik ren er achteraan. Ik heb slechts het nakijken.

    Het heeft zich genesteld in dictators en tirannen. In het rechtsextremistische gedachtegoed. Het is als water, het stroomt door alle lagen van de samenleving op deze aarde.

    Ik laat mij niet afschrikken en zet de goedheid in om het slechte te lokken. De goedheid is altijd weer het aas en gaat bijna altijd verloren in gevangenissen, martelingen en executies.

    De mens van deze tijd staat voor de ultieme keuze: kiezen voor het slechte en zichzelf in een onpeilbare afgrond laten storten of kiezen voor het goede en de toekomst van de mens veiligstellen.

    Het lukt mij nog steeds niet om het slechte te vangen. Nu weet ik het: het zit in ons hoofd. Ik zal het nooit kunnen vangen en bevriezen. De wereld zou tot stilstand komen als ik ook het goede zou bevriezen. Want ook dat zit in ons hoofd.

    Toch glijden wij nog steeds verder af. Ik weet het ik ben somber gestemd over alle dingen die zichtbaar en onzichtbaar gebeuren. Wij naderen een kantelpunt in het bestaan van de mensheid op dit moment.

    Het heden wordt het verleden. Als dat zo is dan moeten wij straks met opgeheven hoofd naar het verleden kunnen kijken. Een verleden waarin de mens gekozen heeft voor het goede, hoe zwaar dat ook heeft mogen zijn.

    Het bevriezen van het slechte is slechts een metafoor. Hoever laten wij ons meeslepen in leugens en desinformatie. Hoever laten wij ons meeslepen in lopende of dreigende oorlogen! Hoe zullen wij anticiperen op het dreigen met tactische kernwapens. Hoever zullen wij ons laten manipuleren door dictators en tirannen. Zal de ratio de boventoon voeren? Zullen wij de emotie kunnen onderdrukken en de moed hebben om dictators en tirannen te confronteren met hun megalomaan gedrag?

    De wereld op dit moment zit in een impasse, waaraan wij blijkbaar niet kunnen ontsnappen. De onzekerheden door de lopende oorlogen, die op elk moment kunnen escaleren geeft spanningen die mensen onzeker maakt over de toekomst. Door die onzekerheden zoeken mensen het zwarte schaap waarop zij zich kunnen uitleven en de onzekerheid voor de toekomst mee kunnen bedekken.

    Velen van ons zijn zich al aan het herbezinnen op de toekomst. De hardheid en onbuigzaamheid van de dictators en tirannen zullen die herbezinning in de weg staan. Zullen er dan toch revoluties moeten uitbreken en daardoor weer onnoemelijk veel doden gaan vallen?

    Democratie is slechts een flinterdun laagje wat een samenleving overeind houdt. Hoe kunnen wij weer terugkeren naar een leefbare democratie waarin, door een eerlijke economie en een eerlijke verdeling van onze resources, de rust zal kunnen terug keren op deze aarde?

    Mogelijk is dit weer een Utopie in mijn gedachten gang. Ik weet echter dat velen, over de hele wereld, ook met deze gedachten en ideeën rondlopen. Of wij dat kunnen realiseren blijft een toekomstdroom.

    De ezel lacht mij tegemoet, ik begin aan een nieuw werk. De rust in mijn hoofd keert weer terug.

    Lees meer >> | 6 keer bekeken

  • De man met de kinderwagen

    4 juni 2024

    Bijna elke dag loopt er op de weg langs mijn tuintje een man voorbij met een kinderwagen. Aan het einde van de weg keert hij om en loopt weer terug. Ergens naar toe. Zo gaat het bijna elke dag.

    Als nieuwsgierig mens zou je willen vragen: ”Waarom loopt u elke dag met een kinderwagen?” Ik wil niet nieuwsgierig zijn en de man storen in zijn geconcentreerde wandeling. Zou het een ziek kindje zijn? Kan het kindje niet slapen als hij niet gaat wandelen? Is zijn vrouw ziek en moet het thuis rustig zijn? En nog meer vragen die in mij opkomen en misschien totaal niet relevant zijn.

    Elk mens in een samenleving heeft zo zijn of haar eigen zorgen en problemen, die aan de buitenkant niet zijn te zien. Achter de deur van elk huis spelen zich dingen af, die wij misschien liever niet willen weten.

    Het is erg druk met vliegtuig verkeer richting Schiphol. Mijn gedachten worden bijna weggedrukt door het lawaai. Als de wind draait is het, gelukkig weer rustiger.

    De man met de kinderwagen komt weer voorbij. Hij loopt in een rustig tempo, waarschijnlijk om het kindje niet wakker te maken.

    Andermans problemen en zorgen zijn moeilijk te doorgronden. Misschien als wij het wisten, konden wij elkaar beter helpen? Zou dat zinvol zijn?

    De zon streelt mijn gezicht en mijn tuintje. Ik loop even naar mijn atelier. Ik moet even nog inventariseren welke verftuben leeg zijn en dan een inkooplijst maken. Ik ben ook bezig om mijn tekeningen te vergroten en daarna weer te geven met acrylverf.

    De man met de kinderwagen zou misschien en metafoor kunnen zijn hoe de Goden de wereld voortduwen in een kinderwagen. Met de hoop dat de wereld vredig en rustig blijft. Ver weg van de boosaardige Goden. De wind speelt met de bladeren en probeert de goede Goden in het oor te fluisteren. Wat zou er gebeuren als de God die de wereld in een kinderwagen voortduwt, zou stoppen? Zou de wereld dan wakker worden en vreselijk gaan huilen en schreeuwen? Zou de fluistering van de wind in het oor van de voortduwende God kunnen zijn: “Houdt vol, houdt vol!” Er is nog hoop! Hoop op een wondermooie toekomst van de wereld!

    De God en de man slenteren voort, maar kunnen het lange termijneffect van hun actie niet overzien. Is de kinderwagen sterk genoeg om de zwaarte van de wereld lang genoeg te kunnen dragen?

    De man met de kinderwagen slentert weer langs mijn tuintje. Met mijn inkooplijst ga ik achter mijn laptop zitten en bestel de benodigde verftubes. Het gemak van het internet, geweldig. Ondanks dat het ook gebruikt wordt voor allerlei boosaardige doelen.

    De man met de kinderwagen zie ik niet meer. Zou hij het slapende kindje in haar bedje hebben gelegd? Zou hij voorzichtig in de slaapkamer naar zijn rustende vrouw hebben gekeken? Toen boodschappen zijn gaan doen? Ik wil het niet weten.

    In mijn oortjes klinkt: “As time goes by”, op de piano gespeeld door Beegy Adair. Wat een geweldige vrouw! Voor de mens gaat de tijd voorbij en alles zal zich herhalen zolang de mens in haar huidige vorm deze aarde bevolkt.

    Kijk nog eenmaal over de weg langs mijn tuintje. De vrijdag rust begint langzaam.

    Terwijl ik hoop dat de goede Goden mij gunstig gezind zullen zijn, ga ik thee maken.   

    Lees meer >> | 7 keer bekeken

  • Zitten in de zon

    4 juni 2024

    Mijn kleine tuin is overgoten met zonlicht. De natuur ligt in het bed van de lente. De heerlijke groene en kleurrijke lente. De wereld veert op en kijkt met hernieuwde hoop naar de toekomst. Vlinders en hommels passeren de opengesperde bloemen en bloesems.

    Het is een komen en gaan van vogels van allerlei pluimage in mijn vogelhuisje en vogelbadje. De zonnestralen strelen mijn gemoed. Mijn ezel staat leeg in mijn atelier, ik laat de rust op mij neerdalen.

    Mijn glas thee flonkert in het zonlicht en schildert ongewone patronen op het tafeltje. De wind fluistert door de struiken en in mijn oren. De warmte is ongewoon voor deze tijd van het jaar.

    De lente moet zich nog manifesteren in een zachte overgang naar de zomer. De stilte van de lente beweegt zich tussen de huizen. Mens en dier worden geprikkeld door een vreemd gevoel van vreugde. De lente streelt ons met haar zachte handen. De zachte hand van de vrede, die helaas van korte duur zal zijn.

    Ik sta op en kijk naar de weg die langs mijn tuintje loopt. Het lijkt alsof de wereld een vertraagde film is geworden. Ha, de buurvrouw zit op haar balkon. Ik zwaai. Op mijn stoel teruggekeerd zie ik de wolken traag voorbijschuiven.

    In mijn oren klinkt “I have dreamed”, gezongen door Frank Sinatra, een lied uit de musical The King and I. Ik houd van gezongen poëzie. De ongelooflijke fit tussen de tekst en de muziek. Geweldig!

    De avond nadert toch weer snel, het wordt stiller in Amsterdam. Amsterdam vergeleken met New York City is slechts een plattelandsdorpje. De rust en stilte zijn bijna aanraak baar.

    Terwijl de wereld verder verdrinkt in onrust, dictaturen en oorlog, ademt mijn wereld de schoonheid van de lente.

    Zal ik gaan koken? Een snack eten in mijn favoriete café? Of gewoon voor de TV zitten met een zak chips?

    Hm, gezond eten is voor mij wel een ding. Dus het wordt koken.

    Romaanse sla stoven in roomboter en versgeperste sinaasappel. Roosteren van gehakte hazelnoten. Kippenlevers bakken in kokosolie. Last minute zoete ketjap toevoegen. Kleine aardappels, goed boenen. En in de schil koken met wat zout. Als ze gaar zijn, even checken met een vork. De aardappel pletten met een glas of een kom op een snijplank.

    Neem een bakplaat met bakpapier. Meng paprika-, kerrie-, en uienpoeder met elkaar en breng op smaak met wat zout en peper. Strooi een dun laagje op de bakplaat met bakpapier. Leg de platgedrukte aardappeltjes daarop en besprenkelen met olijfolie. Dan 15 tot 20 min In de oven op 225 graden Celsius. Strooi de gehakte hazelnoten over gestoofde sla op het bord.

    Het kost even tijd, maar dan heb je een heerlijke maaltijd.

    Ruim mijn tuintje op. Laat de French Windows op een kier staan. Ruim de keuken op.

    Op TV is een goede SCIFI-film. Ik snoep af en toe een stukje heerlijke chocola.

    Morgen zien wij wel weer! 

    Lees meer >> | 8 keer bekeken

  • Kijkend in de vergetelheid

    12 maart 2024

    Kijk met een onverstoorde blik in de vergetelheid. Het zichtbare onzichtbaar. De emotie wegebbend in de oneindigheid van het gevoel. Zie mijn vergeten gedachten terugkeren. Zij kijken verbaasd om zich heen. Zij verstrengelen zich met het verleden. Onoplosbaar in hun complexiteit.

    Ik zoek naar oplossingen. De verwarring daarin verstoord mijn zoektocht. Al zou ik het verleden terughalen, ik zou er niet meer in kunnen leven. De rimpeling van mijn huidige leven kan niet meer synchroon lopen met mijn verleden.

    De vergetelheid is eindeloos. Bewegingen vertragen in de perceptie van mijn verstarrende blik. Mijn canvas beweegt zich van mij af. Mijn kwasten verdwijnen. De muziek in mijn oren speelt een verwarde melodie. Mijn kortstondige vreugde drijft langzaam van mij weg.

    Wie ben ik? In mijn stoutste dromen kan ik mij niet aan de vergetelheid onttrekken. In die gelaagdheid kan ik mij niet terugvinden. Ik besef dat ik nu niet verloren moet raken in de vergetelheid van mijn gedachten.

    In het huidige geraas van geweld en uitbuiting van politieke ideologieën, is mijn vergetelheid verloren geraakt. Ik probeer mij hopeloos vast te klampen aan mijn eigen wereld, waarin de vergetelheid een onderdeel van is. Ik wil niet dat de wereld mijn vergetelheid verstoord.

    De zon probeert tussen de wolken door te dringen. Mijn blik wordt daardoor verlicht. De scherpe randen zijn wat afgebrokkeld. Kan ik mijn vergetelheid aan de toekomst onttrekken? Ben ik daar vermetel genoeg voor. Of overspeel ik nu mijn hand?

    Hoe zal ik dan worden herinnerd. Zelf denk ik dat ik word vergeten op het moment dat het leven mijn lichaam verlaat. De herinneringen gaan met mijn resten het graf in. De eeuwen zullen over mij heen trekken. De aarde zal zich over mij ontfermen als een archeologisch restant uit onbekende tijden.

    Kijkend in de vergetelheid is als kijkend in een onbestemde toekomst, waarvan je hoopt dat het zich zal ontwikkelen in jouw richting. De somberheid van mijn blik keert weer terug naar het uiteen wijkende wolkendek.

    Er is wanorde in deze wereld, echter die wanorde is eigenlijk een orde, die verwijst naar een onbekende toekomst. Alleen worden wij daardoor verblind. In plaats de wanorde te gebruiken als gids, proberen wij die wanorde te herstellen en daardoor onze toekomst een andere, mogelijk, ongewenst richting te geven.

    Mijn blik keert terug uit mijn vergetelheid. Mijn canvas komt weer in zicht. Mijn kwasten worden weer tastbaar. De muziek is weer een coherente opeenvolging van tonen. Ik zucht.

    De zon verlicht nu mijn atelier. De vormen op het canvas doen mij weer terugkeren naar de werkelijkheid waarin voor vergetelheid geen plaats zal kunnen zijn.

    Ik hoef niet op jacht te gaan, ik kan zo een supermarkt inlopen en daar mijn dagelijkse boodschappen doen.

    Wat is de werkelijkheid soms toch mooi en dat Homo Sapiens toch nog iets geweldigs heeft gecreëerd. Ik ben dankbaar dat ik ooit geboren ben op de planeet Aarde en niet op de planeet Mars.

    Achteroverleunend in mijn favoriete fauteuil, geniet ik van mijn heerlijke snack met een verrukkelijk kop koffie.

    De zon is weer verdwenen.

    Lees meer >> | 37 keer bekeken

  • De verdwaalde ballon

    8 maart 2024

    Er is een stilte neergedaald in Amsterdam. Het eten staat op en ik kijk door het raam naar mijn kleine tuintje. Ergens vandaan drijft er een ballon mijn tuintje in. Ik volg de ballon tot hij blijft steken in de takken van een struik. Zou hij zich hebben losgerukt met behulp van de wind? Opgetuigd voor een feest, bruiloft of zomaar een party? De ballon zwijgt en kijkt mij uitdrukkingsloos aan, terwijl hij zachtjes heen en weer wiebelt.

    Ik eet mijn eten staand aan het aanrecht. Kijk weer naar de ballon. Als ik klein genoeg zou zijn, dan zou ik met de ballon mee zweven. Loskomen van de aarde, misschien ook los van de aardse zorgen.

    Vroeger droomde ik dat ik kon vliegen. Hoog over alles heen. Vaak ging dat fout en stortte ik toch weer naar beneden.

    Was gedachteloos de vaat, terwijl ik naar de ballon blijf kijken. Ik praat tegen de ballon, alsof een ballon zou kunnen praten. Kunstenaars zijn toch rare mensen, waarom zou ik een uitzondering zijn. In mijn oren klinkt Harry James met zijn orkest “It’s been a long time.”. Tja, het is lang geleden dat mijn verjaardag werd versierd met ballonnen.

    Begin maart start een online tentoonstelling van onder meer mijn werk op de site van de Hummingbird and Dragonfly Art gallery in Los Angeles. Dat werk dat daar getoond wordt heb ik ooit in vlaag van verstandsverbijstering geschilderd. Ik zou normaal gesproken nooit zoiets maken, maar goed het is er en zij willen het tentoonstellen.

    Op de academie haatte ik landschappen, stillevens en portretten, maar ach het werd toen eenmaal vereist dat je dat ook aan kon. Op de andere kant van het werk, ging ik als verzet, griezels schilderen. De leraren waren not amused.

    De ballon wiebelt nog steeds ritmisch, alsof hij wil zeggen: ”Kom naar buiten, ga met mij mee!” Hoe graag ik ook zou willen, het kan niet. Ik zal achter moeten blijven, als de ballon zich heeft los geworsteld van de takken.

    Ga wat boodschappen doen, laat de auto staan. Het is toch niet veel wat ik moet dragen op de terugweg. Mijn lokale bakkertje, bakt onder andere heerlijk brood. Hij is nog een van de laatste kleinschalige bakkerijen in Amsterdam.

    Het is nog steeds stil in Amsterdam. Houden wij onze adem in voor de dingen die ons zullen gaan overkomen? Mijn gevoel is onrustig voor wat dat betreft. Ik haal lekker brood en wat haverkoeken, die zijn heerlijk.

    Op de terugweg zwaai ik nog naar de buurvrouw. Ik heb haar lang niet meer gezien. Zij staart naar mij door het gesloten raam en zwaait afwezig terug.

    Berg de boodschappen op. Ga koffiezetten. Gecombineerd met een heerlijke haverkoek. Geweldig. Met mijn handen vol loop ik mijn atelier in. Er hangt een blanco papier klaar op mijn ezel. Ik start met de beoogde schets. Hmm, dit is het wel. Loop met de vuile spullen naar de keuken.

    Waar is de ballon? Hij is verdwenen. Loop vlug mijn tuintje in of ik hem misschien nog ergens zie. Nee, hij is echt weg.

    Hij zal net zo lang blijven doordwalen tot er niets meer van over is, en hij leeg en futloos voor altijd is terug gedaald naar de aarde.

     

     

     

    Lees meer >> | 41 keer bekeken

  • Leegte

    8 maart 2024

    In mijn keuken, naar buiten kijkend in mijn tuintje, voelde ik opeens een enorme leegte in mij opkomen. De wereld schuift zachtjes langs mee heen. Ik begrijp die wereld steeds minder. Ik kan de wereld niet meer volgen. Met elk voorval dat mij bereikt via het nieuws en ander media, wordt die leegte in mij groter. Ik kijk met onbegrip naar landen zoals Polen, Hongarije, Italië, Duitsland, China en de USA waar de dictatoriale structuren weer de kop op steken. Waarin populisten het volk het paradijs beloven. Misschien vergeet ik nog een paar landen.

    Het is nu bijna 79 jaar geleden dat de WWII teneinde kwam. Gedurende die afgelopen tijd zijn er organisaties opgetuigd, die een herhaling daarvan zouden moeten voorkomen. Dat alles wordt nu ondermijnd. De oude fouten van de periode van voor WWII worden nu keurig herhaald en gekopieerd. Het broeiende racisme en antisemitisme raakt weer in brand.

    Heeft jaren onder de oppervlakte kunnen door etteren. Wij hebben daarvan niets maar dan ook niets geleerd. Dictaturen vallen andere landen binnen om hun macht te consolideren. In de huidige chaos is het bijna ideaal om de macht te grijpen. Het populisme viert weer hoogtij. Halve bevolkingen hollen daar blindelings achteraan, zonder enige zelfreflectie.

    Wij zijn de slechtste leerlingen van het dierenrijk. Mijn leegte is bijna niet meer op te vullen. Ik kijk radeloos naar buiten. Mijn atelier is onaangeroerd. Mijn handen houden nog steeds het koffiekopje vast. De koffie daarin is koud geworden. De wereld is een hopeloze samenhang van machtsstrijd en eindeloos gemanipuleer met enorme geldbedragen. De voeten van de wereldleiders zijn hun contact met de aardbodem kwijtgeraakt.

    Door de leegte verlies ik mijn gevoel. Mijn gevoel is verloren geraakt. Ik word heen en weer geworpen tussen woede en angst. Ik zou willen schreeuwen in de oren van die dictators en politieke manipulators: “Denk aan de mens op deze wereld, denk aan de dieren, denk aan de schoonheid en de eenzaamheid van deze planeet!”. Het zal schreeuwen zijn tegen dovemans oren. Zij zijn onbereikbaar voor deze kreten van machteloosheid, die zij slechts zien als een zwakte bod.

    Europa wil niet worden geconfronteerd met de werkelijkheid van oorlogen en dreigende verdeeldheid van de EU. De leegheid van de werkelijkheid is soms schokkend om die te ervaren als kunstenaar. Een kunstenaar groeit in de dynamiek van een hem omringende cultuur. Een kunstenaar verstard in al die dreigende en manipulerende idioten. Zelfs het land waarin ik leef dreigt met grote stappen te verrechtsen. De formatie van de gekozen leden dreigt weer eens te verzanden.

    De mens is als een schip op de oceaan: zonder kompas en met een kapot roer. Wij zijn onze idealen kwijt. Wij offeren onze idealen op aan de holle roep van populisten, die de macht grijpen over de rug van minderheden. Minderheden die beschuldigd worden van de problemen waarin een land verkeert.

    De leegte waarin ik mij beweeg dreigt een vacuüm te worden. Waarin ik nauwelijks kan ademen. Ik gooi de koude koffie weg. Mijn zin in koffie is verdwenen door al de voorgaande gedachten. Mijn hoop wordt in die leegte langzaam weggezogen. Mijn hoop zakt weg in het moeras van ellende op deze aardbol.

    Ik probeer mijn schetsboek op te pakken, maar mijn handen willen niet. Loop weer terug naar de keuken. Begin daarna door mijn appartementje te ijsberen. Toch maar weer koffie maken. De warmte daarvan doet de leegte in mij langzaam wegsmelten.

    Met mijn nieuwe werk, wil ik weer meedoen in Rome. Draai mijn ezel om zodat ik het bij daglicht, dat door mijn atelierraam valt, kan bestuderen. Deze keer niet op canvas, maar op papier.

    Het regent buiten, voor de zoveelste keer. Het wordt weer een kletsnatte winter. Na wat gegeten te hebben, vertrek ik naar mijn favoriete café.

    Ik laat de leegte achter in de leegte van mijn appartementje.  

    Lees meer >> | 36 keer bekeken

  • Waarheid

    8 maart 2024

    Kan mij niet beschermen tegen gedachten, die door mijn hoofd spoken als ik bezig ben met een nieuw werk in mijn atelier. Kunnen wij ontsnappen aan onze gedachten, denk ik dan. Ik filosofeer wat over het onderwerp: Waarheid.

    “De wildste fantasie is nog niet zo erg als de waarheid.”[i]

    Waarheid gebaseerd op feiten en wetenschappelijke ontdekkingen? Waarheid verkondigt door een expert op een bepaald gebied? Als er wordt gezegd dat de waarheid wordt gezegd, moet dat dan altijd worden geverifieerd?

    De waarheid is er voor de wetende. De waarheid is er voor een niet twijfelende wetenschapper. Of moet er altijd worden getwijfeld aan de waarheid. Mag er best een continue onwetendheid zijn, waar wij ons in bewegen. Is onze waarneembare wereld een wereld waarin de waarheid vanzelfsprekend is. Wij moeten ons niet laten meeslepen in het zoeken naar de waarheid door complottheorieën. Of andere vreemde gedachten, die ons bij het zoeken naar de waarheid door het hoofd schieten.

    Worstelen met de waarheid schrijft Ronald Raak in de Volkskrant van 2 februari 2024. Hij bespreekt het integrerende boek van Nicolaus Cusanus De docta ignorantia, dat eindelijk in het Nederlands is vertaald als Over de wetende onwetendheid.

    “Geen mens kan ooit de waarheid kennen, maar dit betekent nog niet dat de waarheid niet bestaat.”[ii]

    Zal door het spreken van de waarheid ons levensgeluk toenemen? Cusanus bespreekt onder andere, dat wij moeten: “Blijven streven naar kennis, in een ‘jacht naar wijsheid’. Dat we hierin niet slagen, is voor de theoloog geen bezwaar, de waarheid is immers alleen in God.”

    Het besef dat je niets met zekerheid weet is een teken van wijsheid. Zeker in tijden van polarisatie is het belangrijk niet te blijven hangen in je eigen gelijk. Ook anderen die claimen dat ze de waarheid spreken moeten we kritisch blijven ondervragen. Het is bovendien bevrijdend om je los te maken van politieke standpunten of religieuze overtuigingen die jou voorschrijven wat je moet denken.[iii]

    Idealen zoals het spreken van de waarheid is natuurlijk een Utopie, maar het streven naar de waarheid blijft altijd een goede zaak. Zoeken naar kennis is denk ik een plicht van ons als mens. Mogelijk dat wij daardoor onze initiële dierlijkheid zijn ontgroeid.

    Dat wij daardoor in staat zijn om onszelf te ontstijgen, door het doen van geweldige technologische en wetenschappelijke ontdekkingen. Dat ontstijgen lukt ons niet altijd, wij vallen nog te vaak terug in ons aan primitief dierlijk gerelateerd gedrag.

    Ook dat moeten wij meenemen is onze overpeinzingen over de waarheid. Onze eigen waarheid onder ogen kunnen zien, waarin wij onze tekortkomingen meenemen. Onze eigen zwakheden mee laten wegen in dat proces. Is dat misschien een waarheid? Zijn waarheid en wijsheid gekoppelde entiteiten?

    Filosofie is altijd twijfelen. Het stellen van de juiste vragen. Of zoals Nietzsche het ooit formuleerde: “Je kunt jouw filosofie wel onderwijzen, maar kun je ook jouw filosofie leven?”

    Mogelijk zou dat een kernpunt kunnen zijn in ons eigen bestaan. Iets om over na te denken!

     

    [i] Unknown

    [ii] De docta ignorantia, Nicolaus Cusanus

    [iii] Worstelen met de waarheid schrijft Ronald Raak in de Volkskrant van 2 februari 2024.

    Lees meer >> | 37 keer bekeken

  • Blauwe luchten

    12 februari 2024

    De blauwe lucht boven een uitgestrekt aardoppervlak. Blauw als de zon schijnt en er geen wolkje aan de hemel te bekennen is. Onder de blauwe lucht leeft, groeit en bloeit alles op deze aarde. Onder die fantastisch mooie blauwe lucht is er liefde, geluk, honger, ellende, dood en oorlogen.

    Op het door zonlicht overgoten eiland Madeira, waar ik even vertoefde, genoot ik van de geweldige sfeer en de schoonheid. Een eiland ter hoogte van Casablanca, maar dan 600 kilometer de Atlantische oceaan in.

    Blauw is de kleur van het verwijderen. De kleur van de koelheid van het gevoel. Blauw de droom van een tropisch paradijs. Ergens op een eenzaam eiland, met alles bij de hand. Drank, voedsel en schaduw om in te liggen, in een hangmat uiteraard. Gespannen tussen twee palmbomen, die langzaam door de zeebries heen en weer wiegen.

    Dan van daaruit te staren over de blauwe zee. De verte waar de lucht en het water schijnen samen te komen. In die verte vaart een hagelwit zeil van een zeilboot voorbij. Ik volg met een dromerige blik het schip tot het uiteindelijk aan de horizon verdwenen is. Mijn blik keert weer terug naar mijn vaste begeleider: mijn schetsboek.

    “Le ciel bleu” gezongen door Dalida, klinkt in mijn oren. Over een mislukte liefde en over al dat blauw. Ook het liedje van Vicky Leandros “L’amour Est Bleu” dat zij zong tijdens het Eurosong festival. De tijden veranderen, maar ook de emotie van de dingen van vroeger. Emoties die verschuiven naar gelang de omstandigheden.

    Blauwe luchten, die je ogen verblinden en je gedwongen wordt die toe te knijpen tot smalle streepjes. De blauwe aarde. De blauwe planeet. Het wonder in het ons bekende heelal. Als blauw de kleur van de koelheid is, is rood de kleur van de warmte.

    Ik schilder nooit met veel blauw. Rood spreekt mijn creatieve emotie meer aan. Rood is als de warmte van het leven. Blauw als de koelheid van de kalmte en ratio.

    Regelmatig keer ik terug naar Madeira, maar ook Griekenland behoort tot mijn favoriete bestemming. Op die plekken wordt mijn creativiteit toch op een ander wijze getriggerd dan in Nederland. Op Madeira of in Griekenland hebben de culturele spanningsvelden een andere invloed op mijn stemming en creatieve uitingen.

    Kijkend daar naar de mens in al zijn verschijningsvormen, vind ik een ongemeen boeiend tijdverdrijf. Zittend op een terrasje, met een heerlijk kopje koffie voor mij. Achteroverleunend en mooie idealistische en filosofische gedachten door je hoofd laten gaan. Denkend aan de blauwe koelheid van het bestaan met de rust en de ratio. Aan de liefde, die het bestaan een zachte rode kleur geeft met de daarbij behorende onrust en merkwaardige gedrevenheid. Dat samen is de wonderlijke schoonheid van het bestaan als mens en als kunstenaar.

    Eens op een dag zullen mijn geest en gedachten samenvloeien met de blauwe lucht en de zee. De koelte daarvan zullen mijn emoties temperen en zal ik eindelijk afstand kunnen nemen van deze vreemde wereld. Zullen mijn geest en gedachten zwerven rond deze blauwe planeet. Mijn schetsboek ligt dan voor eeuwig onaangeroerd in mijn atelier.

     

     

    Lees meer >> | 49 keer bekeken

  • Toen de wereld tot stilstand kwam..

    23 januari 2024

    De triestheid van de besluiteloosheid. Het verdriet van de wraakzucht. De vogels, die verbaasd naar de mens kijken. De stijgende afschuw van de naar ons kijkende dieren. De stormen en overstromingen, die ons steeds meer gaan treffen. De zeeën die stijgen en de golven die zwijgen. De mens is verworden tot een massaproduct, als hij versleten is wordt hij afgedankt.

    De aarde is tot stilstand gekomen.

    Twee dingen verbazen mij: “De intelligentie van de dieren en de beestachtigheid van de mensen”[i]

    Ik laat mijn blik radeloos door mijn atelier zwerven. Mijn laatste expositie loopt tot eind februari, online vanuit Californië. De regen zwiept tegen mijn atelierraam. De kilte van de wereld kruipt langs mijn benen omhoog. Mijn schilderskwast ligt levenloos in mijn hand. De gekte van de huidige politieke leiders schijnt geen grenzen te hebben[ii]. De aan de middeleeuwen grenzende idiotie blijkt nog steeds niet te zijn uitgestorven.

    De achterlijkheid, die getoond wordt in de sociale media, is onbeschrijfelijk. Zelfs op universitair niveau blijkt men het verstand volledig te hebben verloren. Wetenschappers, die vanuit een bepaalde denkwijze elkaar continue tegenspreken. De “feiten” worden niet meer wetenschappelijk geverifieerd.

    De aarde is tot stilstand gekomen.

    Tussen al dat geweld door, moet de kunstenaar het hoofd koel zien te houden. Hij moet zijn eigen wereld blijven afschermen, opdat zijn creativiteit daarin niet ten onder gaat. Ik zal mijn fantasie over en hoop op een betere wereld in mee moeten nemen in mijn graf.

    Dan is voor mij de aarde tot stilstand gekomen.

    Keer weer terug naar mijn canvas. Kan mijn schilderskwast gelukkig nog schoon krijgen. Ook als je droomt, staat de wereld niet stil. Dromen zijn bedrog, wordt vaak gezegd. Als kunstenaar droom ik graag. Zelfs aan die dromen komt een einde.

    Om mijn concentratie niet te verliezen, probeer ik sportief in beweging te blijven. Als ik van sporttraining terugkeer merk ik dat ook mijn geest sterker is geworden.

    Soms wil ik dat het mogelijk zou zijn om via mijn canvas naar een andere wereld over te stappen. Een wereld die afhankelijk is van mijn creatieve invallen. Een droom in een droom. Als de droom stopt, weer terug te kunnen keren naar de werkelijkheid van alle dag.

    De mens begint de aarde te verliezen. De mens is blind geworden. En als de aarde dan tot stilstand gekomen is en zij de mens de ogen geopend heeft, dan is het te laat.

    In stilte hoop ik nog steeds dat de aarde nooit tot stilstand zal komen!

     

    [i] Tristan Bernard

    [ii] “Leadership is not being in control. It is about creating a vision that inspires others to follow” (Unknown)

    Lees meer >> | 47 keer bekeken

  • Een liefdevolle dag

    28 december 2023

    Kunst is emotie. Emotie die door de kunstenaar is geïnitieerd, zonder dat hij of zij zich daarvan bewust is. Kleuren hebben een liefdevolle relatie met de mens an sich. Zittend voor mijn ezel, wil ik dat het een liefdevolle dag zal worden.

    Ik zie door mijn atelierraam dat de herfst probeert weg te sluipen, weg van de winter. De winter lacht naar haar. Nog even en haar verkleurde vingers zullen verstijven en zal de winter haar gretig naar zich toe willen trekken in een ijzingwekkende omhelzing.

    Het moet een liefdevolle dag worden. De herfstwind fluistert koude klamme woorden in de oren van de winter. Hij lacht terwijl er sneeuwvlokken wegstuiven uit zijn mond. De natuur is langzaam aan het verstarren en probeert de winter van zich af te houden.

    De herfst heeft de bomen doen veranderen in bossen zwarte staken, die schijnbaar levenloos naar de sombere hemel wijzen. Het bladertapijt rondom de bomen ruist en schuifelt.

    Op deze liefdevolle dag, waarin de twijfelende zonnestralen door de ochtendmist tracht te dringen, loop ik doelloos door mijn geliefde stad. De bomen daarin zijn veranderd in duistere dreigende wezens. De mensen als vluchtende schimmen daar tussendoor.

    De verkleurde vingers van de Herfst raken mij aan. Ik wil niet dat haar vingers zullen verstijven. Tracht haar vingers in mijn handen te verwarmen. Haar vingers glijden weg uit mijn handen. Het lukt de Winter nog niet om haar te omhelzen.

    Op deze dag, dat mijn gedachten verkild in de lucht zijn blijven hangen, probeer ik mijzelf weer terug te vinden, maar mijn hoofd is leeg. Ik ben een van de schimmen in de koude ochtendmist. Mijn verkilde gedachten versterken mijn eenzaamheid. Mijn ezel en canvas heb ik voor dood achtergelaten. De stad is een mistig monster geworden waarin ik tracht mijn weg te vinden.

    De mist vormt druppels op mijn wimpers. Deze dag zou liefdevol moeten zijn, maar ik kan haar nog steeds niet vinden. De magie van deze dag zou mij moeten meenemen naar nieuwe inspiratie. De beelden, die ik zou moeten zien, raken verloren in de kille mist. Mijn verkilde gedachten willen nog steeds niet ontdooien.

    Op een straathoek blijf ik even stilstaan. Ondanks de mist raast het verkeer langs mij heen. Het lawaai daarvan geeft mij een afgestompt gevoel. Steek de straat over en kijk of ik mijn geliefde café kan vinden. Een stuk verderop zie ik haar ondanks de dichte mist. Ik vlucht naar binnen en wordt gevangen in haar warmte. De hete koffie doen eindelijk mijn gedachten ontdooien. De eenzaamheid wordt verdrongen door het geroezemoes van het café.

    Starend door het deels beslagen raam, zie ik plots het gezicht van de herfst. Zij strekt haar gekleurde vingers naar mij uit. De koude tocht, van de even opengaande deur, verdrijft mij uit mijn kortdurende soezende slaap. De herfst is verdwenen.

    Loop verkleumd mijn atelier in. Een liefdevolle dag is het niet geworden. De somberheid veroorzaakt door de mist heb ik overwonnen. Kan mijn schets nu volbrengen. Door het raam van mijn atelier zie ik dat de herfst mij een knipoog geeft.

    Eindelijk kan ik het canvas weer tot leven brengen. Toch heeft deze dag mij uiteindelijk, weer liefdevol omhelst.

     

    Lees meer >> | 59 keer bekeken

  • Meer blogs >>