• Tipping point

    30 augustus 2020

    Tipping point has been reached when there is no way back to a stabilized moment. It is a point of no return. Now we have reached the end of an era, we cannot go back to the old way of living.

    Most of us think we have built a civilization which is disappearing at this moment, but we never had a civilization of Man. We have just built a technological civilization with all the technical landscape which surrounds us in today’s society.

     We have reached a tipping point were now all the ice sheets on the poles are disappearing in a dangerous pace. Even the permafrost thaws. Our political systems are collapsing into dangerous fascistic movements while the people in those countries won’t see it happen; maybe they turn a blind eye.

    The earth is warming. Massive amount of people are migrating because there is not enough water to grow crops. And because there is no food enough they cannot make a living out of it.

    Tipping point is a moment when in a very short time there are big changes taking place. Societies are being shaken up and confused. When we have reached that tipping point, will we be able to transform our economy? In a way that everybody in that society can make a living? Give people a universal basic income, so that if they have no income they still can pay the rent, buy food and pay for the education of their children.

    We have to create a society wherein the social and ecology compassion will be central. Do we think that every one of us has a choice? No, sometimes you will be forced to do things which you do not like, because the circumstances dictate it. Now that time has come! We are forced to make choices for the near future to survive as societies and still have a future for our children.

    The tipping point or transition is near. Which way the ball is rolling, we just do not know, but we have to know it. And create a vision and policies for the short and long period of time, to control these transitions. The Mules (“Foundation Trilogy” by Isaac Asimov) must be stopped. They will destroy our planet, our economy, our societies and our dreams of the future. And can we also learn from the book “The Human Condition” by Hannah Arendt?

    There is still hope in my heart. Hope that we are intelligent animals. The Homo Sapiens created all this technology, but forgot to create a Human. A Human who will be able to revive our lost Paradise. We do live in a Paradise, but somewhere we have lost sight of the beauty of our own planet. Lost sight how we can live as a Human.

    Do not let us reach that tipping point ever!




    Lees meer >> | 169 keer bekeken

  • Hope

    13 augustus 2020

    “There is no hope that we’ll ever live in a rational, sensible, well-organized, kind, intelligent society” (John Cleese, The Telegraph)


    That is indeed a depressing statement, but I will short follow this statement: yes seeing the situation in the world today and you read his statement, then yes the state of this world is indeed becoming a little bit dangerous.

    I said a little bit. I mean from the almost eight billion people who are now living on our beautiful planet, there must be people with some rationale way of thinking. Who will have a kind of vision to see through the manipulations of their demagogues? Who are rising in their strange and dangerous way of creating the politics in their countries?

    I will cling to hope. We as human beings have survived bad and said situations and lived through it. Sadly to say that fascism is rising very fast in a growing number of countries. Which are going back to the tribe and nationalism also? I hope, still, that there are people who are willing to keep this beautiful planet livable, sensible, well-organized, kind and intelligent. We are, or should be, the only intelligent species on this Earth.

    We have to give our children a chance to live in a world in which they are the heirs of our society. We must give our children hope and keep the future bright for them. We can’t let it go. We are all responsible for this, on this moment the only livable, planet. We are responsible not letting this planet change into an unlivable trash belt, mentally and physically...

    We can’t let it go. I do not want to tell my children: look, see around you, we as adults let it go to change in such an unlivable dystopian society. I do not want to explain to my children why we lost our intelligence and just changed into a bunch of animals running into a future abyss.

    There will always be Hope, hope that we will use our intelligence and our ratio to overcome these terrible times, but we should start right now. Right on this moment we have to make the choice which will lead us into a better future of a:




    Kind and

    Intelligent society.


    We will have no CHOICE. There is no parallel Planet like Earth is where we can go to if you do not like this Planet!!!

    Have a nice day everybody.

    Lees meer >> | 151 keer bekeken

  • Wind of Change

    4 augustus 2020

    As the wind of change is raging over our planet, we try to survive in our classical way of living.

    Like an empty can who is pushed forwards by that wind and we will never know when it will be stopped and where.

    Are we empty cans who are hoping that time is changing? We are no empty cans. We are intelligent animals and we must stop to behave like the empty can!

    We must scan our horizons of possibilities to survive these difficult times. Luke Rendell a biological scientist spoke about our cosmic loneliness on this planet.

    Humans are a resulting force in the ecological and evolutional context. We can’t behave differently in the shifting climate of this time and also, we have shown are own limitations in the still raging pandemic.

    We are not conscious of that cosmic loneliness. If that should be the case maybe we will behave differently in these apocalyptic times. Then we have to stop moving into a dystopian society. That wind of change should change our thoughts and move us into another direction.

    Paradise Lost (John Milton) contains classic Christian themes. There were Adam and Eve and the snake. That was a simple way of telling us that we must not listen to bad advice.

    How should we in these times bring our self the realization that our cosmic loneliness brings us the power to free our self from these dystopian developments? Do we have the power to develop a vision wherein we will reorder our future? We must reorder our future in such a way that we can reshape those developments?

    That there will be emerging a new hope for the poor and the under privileged and injustice will become justice. Every man from every race gets the same chances. Politics will be reformed into a real social-democracy.

    Some where there must be people who are thinking in the same way too. We must not lose our paradise which has been given to us during our evolutionary developments.

    Then suddenly somewhere there is an alarm ringing. I becoming awake and hear outside my room a strong wind blowing. Sadly, I become aware of my dream.

    I sigh. A new day starts with new hope and maybe new dreams. I walk to the bathroom.

    Have a nice day everybody.


    Lees meer >> | 228 keer bekeken

  • Changing our way of thinking

    4 augustus 2020

    Somewhere, deep in our brains there is something old, very old. The structure of our brains: our “old” brain part and the “new” part of it. Can we overcome that strange separation by changing our way of thinking in the “new” part? Can we train our so called ratio so that we can accept every human being on this planet?

    We must try to think without our fear, our xenophobia for the stranger who enters our world. Without our fear of the color of our fellow human being!

    Can we reform our society so that we can give every human being the same chances and possibilities?

    We must regain our flexibility and learn about what anthropologies have found that we are all descendants from Africa a very long time ago. (https://phys.org/news/2007-05-theory-modern-humans-descended-small.html)

     Education is the basic of our “civilization”. (https://www.tni.org/en/article/knowledge-and-civilization)  We will have to educate our children and their children to rethink our society so they can expand their horizons. There is an essential linkage between knowledge and the growth of civilizations. Our approach to our fellow man: in our neighbors, in our schools and universities, in our work surroundings. In short: everywhere!

    We have to walk a very long path to overcome structural (systemic) racism. If you want to change the deep rooted culture of racism in our society, I mean which is rooted in all the countries all over the world, we must educate, educate …. for at least two or three generations. Starting NOW!

    It’s about time that our curricula began to empower learners of all ages everywhere to take education into their own hands and refocus humanity’s hopes, dreams, and ambitions.

     ( From  Raya Bidshahri )



    Otherwise we will lose momentum of the situation as is today.

    We must push the changes and thinking what is now going on into a vision. We will have to develop a vision in which human kind will overcome poverty, ignorance and racism.

    Create a vision to create a climate friendly world wherein everybody can have health insurance, enjoy their old age when all the work has been done.

    Create a vision of hope. We have to! We can’t wait anymore, because time is running out!


    I wrote this very short piece, because I am worried. I do not think I can give any smart solution, but I have seen and read that a lot of people around the world are thinking the same as I have proposed here before.

    I hope we can bend the political power into a vision that will start to change the world.

    We the people can make it happen. We must, sadly, always be aware of greed and authoritarian behavior and manipulating by demagogues.

    Amsterdam, June 16, 2020.

    Mark Pol.

    Lees meer >> | 131 keer bekeken

  • Wind

    12 juni 2020

    Wij fietsen door de wijk waarin wij wonen. De zon glinstert achter een dunne sluier wolken. De wind is koud en krachtig. Er rolt een blikje over de stoep en trekt al rammelend mijn aandacht.

    Een melancholieke gedachte van eenzaamheid flitst door mijn hoofd. Als er niemand meer zou zijn in deze wijk. Als alles zou zijn uitgestorven en er een totale leegte zou zijn met alleen het rammelende blikje voortgestuwd door de wind. Een blikje eenzaam tussen het zich opstapelend vuil.

    Een stapel die steeds hoger zou worden door het gebrek aan vlijtig schoonmakende en opruimende medewerkers van de gemeente reinigingsdienst. Hoe lang zou het blikje nog kunnen voort rammelen?

     Hoeveel jaren zouden er voorbij gaan voordat het blikje, aangetast door de tijd, zou verdwijnen. Het voortrollen gestopt zal zijn. Zal er dan nog wind zijn? De wijk zal waarschijnlijk helemaal zijn verwilderd. Het zou zijn veranderd in een ondoordringbare jungle. De gebouwen zouden zijn overwoekerd en onherkenbaar veranderd in spookachtige groen uitgeslagen ruïnes.

    De tijd zal uiteindelijk elke rest van onze beschaving hebben uitgewist. De stad zo als wij die nu kennen zal volledig worden gewist en de contouren daarvan zouden verdwijnen. Al het vuil en ook mijn blikje zal volledig zijn opgenomen en verdwenen zijn door de kracht van de natuur. Niets zal nog worden herinnerd aan ons dierlijk mens zijn.

    En als de wind verdwenen is zo zal ook de zon zijn verdwenen als aanjager van de wind. Of wij worden opgeslorpt door de zon als rode reus en dan allang zijn verschroeid. Of al het leven op deze aardbol is verdwenen door extreme klimaatveranderingen.

    Amsterdam, 27 mei 2020.

    Lees meer >> | 167 keer bekeken

  • A summer day in May

    22 mei 2020

    We were sitting in our small garden at the side of a not so busy street. Watching life goes by and seeing silly people, serious people and strange people. The sun gives everything a lovely lightness. While sitting there I hear patches of voices, mixed with incoherence music.

    Sometimes the voices are too much for me, so I reenter our apartment through the French windows.

    In our apartment I am walking aimlessly through the rooms at the same time I collect my drawing book and color pencils to take them outside. The voices are muted a little bit so I can start to concentrate on my drawing.

    While the birds are playing in the trees and I am trying to concentrate on my drawing, my thoughts are pulling me into another mood. I am tossed between melancholy and hope.

     A bee is humming around the flowers. My eyes are seeing that wondrous insect, which are so important for our well being on this planet. I return to my thoughts and focus on hope.

    Hope that humankind will make the right decisions in the near future about how we create a society were in everybody will live a healthy, peaceful and happy life.

    I know that hope is a more or less stupid way of thinking, but never the less it always comes to my mind if I think about those things.

    A summer day in May in our little garden it make you think about the vulnerability of life itself. How we will disappear forever at the end of our lives. And the hope, there is it again, that our children has the luck and good times to make the right choices.

    A summer day in May: how happy we are to live in it!

    Mark Pol


    Lees meer >> | 156 keer bekeken

  • Stromende tijd

    15 april 2020

    De tijd is als een traag stromende warme stroop. Het kleeft aan je. Het smaakt aangenaam. Alles plakt. Tijd bestaat eigenlijk niet. Het is een bedenking van de mens om zijn leven in een bepaald ritme in te delen.

    Wij worden nu in de traag stromende warme stroop meegetrokken. Wij kunnen niet ontsnappen aan de werkelijkheid van de tijd. De tijd kleeft aan ons en het is niet weg te wassen, want wij bevinden ons in het midden van de stroom. Toch proberen wij te ontsnappen. Ontsnappen aan de afschuwelijke werkelijkheid van de stromende tijd. Proberen ons leven en werken opnieuw te synchroniseren aan deze nieuwe werkelijkheid.

    Blijven leven in de werkelijkheid van de ons omringende natuur. Een natuur die ons weer met de kwetsbaarheid van ons bestaan confronteert. De natuur die laat merken dat de wij de grenzen van ons bestaan bereikt hebben. Een bestaan dat de natuur dwingt zijn grenzen aan ons te tonen.

    De stromende tijd waarin wij worden meegetrokken laat ons merken dat wij alles waarin wij tot op heden in geloofden moeten gaan herzien. Onze technologie, onze sociale samenhang, onze economie etc.. Zowel binnen de landsgrenzen als wereldwijd. Om aan deze wurgende traag stromende tijd te kunnen ontsnappen hebben wij geen keuze om alles te gaan herzien, maar nu gerelateerd aan de menselijke maat. De mens is de maat der dingen schreef iemand eens.

    De hand die aan ons wordt uitgestoken om ons te redden uit de traag stromende tijd moeten wij grijpen. Nu liggen de kansen nog open, nu is er een algemeen begrip, nu zijn de meesten van ons nog bereidt daarin mee te gaan en die gebieden gezamenlijk te overdenken.

    De tijd is rijp om te ontsnappen aan de traag stromende tijd.


    Mark Pol, Amsterdam, 15 april 2020.

    Lees meer >> | 152 keer bekeken

  • Structured Chaos

    13 april 2020

    De evolutie is geen gestructureerde opeenvolging van stappen, die vooraf zijn bedacht. In de ontwikkeling van deze planeet tot op heden zijn er levensvormen ontstaan en ook weer verdwenen of zijn vervangen door andere, mogelijk, aanvullende levensvormen.

    Onze planeet is een systeem van in elkaar passende leefsystemen die elkaar aanvullen en/of in evenwicht houden. De mens dacht dat al die levensvormen geen verband hielden met elkaar en het ene niets met het andere te maken had. Steeds meer komt de mens tot de ontdekking dat de natuur zeer efficiënt is en niets laat leven wat niet bijdraagt aan haar eigen systeem.

    De natuur die ons omgeeft lijkt een chaos, maar is streng hiërarchisch gestructureerd. Wij als deel van dat geheel aan in elkaar grijpende structuren zijn eigenlijk een weeffout in die evolutie.

    Wij willen geen deel uitmaken van het systeem van de aardse natuur, wij willen onze eigen weg bewandelen en ons niets hoeven aan te trekken van welk natuurlijk systeem dan ook.

    Door toevallige sprongen in de evolutionaire ontwikkeling hebben wij de neo-cortex en een opponeerbare duim gekregen, die ons elk in staat stelt om dingen te maken. Met die neo-cortex maken wij ons zelf wijs, dat wij ons aan dat systeem zouden kunnen onttrekken.

    Helaas is dat een utopie gebleken en de uitkomst daarvan zal ons nog vele verrassingen bezorgen.

    De chaos die wij aanbrengen in de natuurlijke systemen zal uiteindelijk het einde betekenen van de menselijke “beschaving”.

    Mark Pol, Amsterdam, 11 maart 2016.

    Lees meer >> | 137 keer bekeken

  • Out of My Mind

    13 april 2020

    Stress! Wij treden uit ons zelf door spanning en overbelasting. Wij raken de weg kwijt en zijn onhandelbaar.

    Wij verliezen onze relaties met onze partners en raken in onszelf verloren.

    De mens heeft zichzelf in een harnas gedwongen waaruit hij niet meer kan ontsnappen.

    De mens is een volume artikel geworden een artikel waarvan je jezelf kunt ontdoen. Weggooien of sociaal uitsluiten.

    Raken ons sociaal vangnet kwijt, hebben hoge onbetaalbare schulden en raken dakloos.

    De ellende met de vluchtelingen die worden gebrandmerkt als terroristen, terwijl zij alles hebben moeten achterlaten. Italië dat gefrustreerd is geraakt doordat de EU hen heeft laten zitten met het vluchtelingen probleem.

    Het opschuiven van politieke structuren richting fascisme in de ons omringende landen.

    Daardoor dreig ik Out of My mind te treden en mijn gezicht te verliezen. Wordt ik gewurgd door al die uitzichtloze problemen. Problemen waarop ik het antwoord niet kan vinden.

    Doch misschien is er hoop en hoef ik niet Out of My mind te geraken. Hoef ik niet als een kip zonder kop tóch mijn kop in het zand proberen te steken.

    oop doet leven zei ooit eens iemand. Misschien had hij/zij gelijk. Zonder hoop geen leven.

    Hoop, voordat ik Out of My mind geraak!

    Mark Pol, Amsterdam, 27 mei 2018.




    Lees meer >> | 150 keer bekeken

  • De tijd kruipt ..

    27 maart 2020

    … voorbij. De leegheid van het bestaan is als de stilte in de straten van de stad. Alles passeert ons op afstand. Het virus stopt onze menselijke gewoonten. Het leven passeert onze werkelijkheid. Onze ratio wordt gekweld. Het is met de mensheid slecht gesteld. Onze drang en toekomst worden belaagd door onze tomeloze domheid.

    Het beste en slechtste in ons mensen komt in deze tijd naar boven. Het was natuurlijk altijd al zo, maar deze situatie heeft de grens daarvoor verlaagd. De sociale grenzen worden verscherpt doordat de rijken zich kunnen gaan afzonderen op plaatsen die de armere zich niet kunnen veroorloven.

    Politieke leiders die uitsluitend de economische gevolgen proberen te bestrijden omdat de rijken en superrijken hen dat influisteren. Voorstellen om de ouderen dan maar op te offeren om de economie niet te laten lijden onder deze pandemie.

    Hoe krijg je dat uit je mond? Hoe ver moet de samenleving zijn afgedwaald van elke menselijke realiteit? Dat is de werkelijkheid van het bestaan. De mens is de mens zijn probleem. Ik weet niet wie dat ooit heeft gezegd of geschreven.

    Deze pandemie bewijst weer eens hoe kwetsbaar de mens is op deze bewoonbare planeet. Wij kunnen niet weg, wij moeten onze wijze van leven anders gaan inrichten. De mens moet weer de maat der dingen worden. Echter wij hebben onszelf bewezen, dat als wij alles weer achter de rug hebben wij weer rustig ons leven weer oppakken en het weer business as usual zal zijn.

    Mark Pol

    Amsterdam 26 maart, 2020.

    Lees meer >> | 150 keer bekeken

  • Meer blogs >>